Γάτες...

Ο Γκόχα ο Αιγύπτιος, αγόρασε ένα κιλό κρέας και το έδωσε στη γυναίκα του. Όταν γύρισε το βράδυ στο σπίτι, η γυναίκα του του είπε ότι ο γάτος του είχε κλέψει το κρέας και το είχε φάει.
Ο Γκόχα άρπαξε το γάτο, τον έβαλε πάνω σε μια ζυγαριά και τον ζύγισε. Ανακάλυψε πως ο γάτος ζύγιζε ένα κιλό ακριβώς.
Τότε ο Γκόχα, σκεφτικός και κάπως λυπημένος, αναρωτήθηκε δυνατά:
<< Αν εσύ είσαι ο γάτος μου, τότε πού είναι το κρέας; Αν εσύ είσαι το κρέας, τότε πού είναι ο γάτος μου; >>

Τζ. Ρουμί

Σταμάτα πια να τριγυρνάς
ψάχνοντας κάπου να κρυφτείς.
Θεριά σε περιμένουνε στο κάθε σπηλιαράκι.
Αν ζεις με τα ποντίκια
θα σέ ΄βρουν νύχια γάτας.
Η μόνη σου ξεκούραση
είναι με το Θεό να μένεις.
Ζήσε στο πουθενά αφού από εκεί έρχεσαι
κι ας έχεις εδώ μια διεύθυνση.
Γι' αυτό είναι που βλέπεις τα πράγματα διπλά.
Βλέπεις τον άλλον καμμιά φορά σα φίδι επικίνδυνο
ενώ άλλος τον βλέπει όμορφο εραστή.
Έχετε δίκιο και οι δυο!
Μισός μισός είναι ο καθένας μας
σαν το ασπρόμαυρο μοσχάρι.
Ο Ιωσήφ στ' αδέλφια του εφάνταζε άσχημος
κι ας ήταν τόσο όμορφος στα μάτια του πατέρα του.
Έχουμε μάτια που κοιτούν και βλέπουν απ' το πουθενά
και άλλα πάλι που κρίνουμε πόσο μακριά πόσο κοντά
πόσο ψηλά ή χαμηλά.
Κρατάμε δύο μαγαζιά
και τρέχουμε μπρος πίσω.
Κλείσε επιτέλους το μικρό που
διαρκώς φυραίνει.
Άφησε μόνον ανοιχτό
εκείνο που δεν πουλά τα σύνεργα της ψαρικής.
Εσύ είσαι το αψάρευτο το ελεύθερο το ψάρι.

μικρό απάνθισμα από την Ποίηση του Ρουμί σε απόδοση του Β.Ναχμία

ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΑ

Τζ. Ρουμί

Καρφί στραβό στο ήρεμο πρόσωπο
γίνεται η σκέψη.
Χρυσή σπάθα βυθίζεται σ' ένα σωρό σκατά.
Ας υποθέσουμε ότι χαλάρωσες ένα διανοητικό κόμπο.
Ο σάκος αδειανός.
Γέρασες προσπαθώντας να λύσεις τέτοιους γρίφους.
Άντε λύσε και μερικούς ακόμα!
Είναι κι ένας σφιχτόκομπος στον ίδιο το λαιμό σου
το αίνιγμα του αν ζεις αρμονικά
μ΄αυτό που δεν έχει όνομα.
Συνέχεια εξετάζεις ουσία και αιτίες.
Σκορπάς τη ζωή σου σαν προσπαθείς
η σύνταξή σου να είναι σωστή.
Διορθώνεις και τον άνεμο στα λόγια του αέρα!
Στο κάθε χειροτέχνημα νομίζεις αναγνώρισες και τον Δημιουργό.
Τόσο πολύ περήφανος για το συλλογισμό σου!
Ο άνθρωπος της σκέψης συλλέγει αποδείξεις.
Ο μυστικός τ' ανάποδο.
Σκύβει απαλά στο στήθος του καθένα
και χάνεται στην απάντηση.
Η σκέψη βγάζει καπνό πολύπλοκο
στο τέλος της φωτιάς.
Ο μυστικός στέκει στη φωτιά.Ακίνητος.
Η φαντασία τα αγαπά του καπνού τα σχήματα.
Είναι όμως λάθος καίριο απ' τη φωτιά να βγαίνεις.

μικρό απάνθισμα από την Ποίηση του Ρουμί σε απόδοση του Β.Ναχμία

Κάτω απ' τη μαρκίζα

...εσύ όπου να πας σ' 'οποιο ταξίδι...σε λάθος στάση θα κατεβείς!

Αν κάποια μερα , ένας Φίλος μας ρωτούσε...

...ποιά θα ήταν η απάντησή μας;

να ταξιδεύω...

...να ταξιδεύω....να ταξιδεύω...μόνος με τα πόδια να πηγαίνω...καράβια και τρένα να με προσπερνάνε...κι εγώ να ταξιδεύω...χωρίς βιασύνη ,χωρίς προορισμό...μόνο να είμαι...εδώ να ταξιδεύω...στο δρόμο μου να συναντώ τις έγχρωμες γυναίκες, στον τελευταίο τους χορό μ' ένα στο χέρι κέρμα...κυνηγημένες μάγισσες χωρίς την πυρκαγιά τους... να με κοιτάζουν σαν τζουκ μποξ να με περιγελάνε...να ταξιδεύω.

Στη γέφυρα εν ώρα κινδύνου...

Υπάρχει διέξοδος;

...όταν οι κάλπες του μυαλού μας ανοίξουν και η καταμέτρηση των ψήφων έχει σταματήσει, υπάρχει ...

ΗΤΤΑ

Ήττα, Ήττα μου,μοναξιά μου κι ερημιά μου.
Είσαι για με ακριβότερη κι από θριάμβους χίλιους,
Και στην καρδιά μου γλυκύτερη, απ' του κόσμου όλη τη δόξα.

Ήττα, Ήττα μου, αυτογνωσία κι αψηφισιά μου,
Ξέρω, μ' αφορμή δική σου, πως είμαι νέος ακόμα και γοργοπόδαρος

Κι απαγίδευτος- σε μαραμένες δάφνες,
Και μέσα σου βρήκα μοναξιάς απάγκειο.
Και τη χαρά κεινού: π' αποφεύγεται και που καταφρονιέται.

Ήττα, Ήττα μου, αστραπόβολο σπαθί κι ασπίδα μου,
Στα μάτια τα δικά σου διάβασα
Πως ενθρονισμένος θα πει σκλαβωμένος,
Και καταληπτός, ισοπεδωμένος,
Και αδραγμένος, δε σημαίνει άλλο παρά ολοκληρωμένος
Όταν πια σαν ώριμο φρούτο, πέφτεις ανάλωμα.

Ήττα,Ήττα μου, τολμηρέ μου σύντροφε,
Θ' ακούσεις και τα τραγούδια μου και τις σιωπές μου,
Εσύ κι άλλος κανένας, θα μου μιλάς για φτερουγίσματα,
Και για θαλασσινές βιασύνες,
Και για βουνά που λαμπαδιάζουν μες στη νύχτα,
Και μόνο εσύ θα σκαρφαλώσεις, την απότομη και βραχόσπαρτη ψυχή μου.

Ήττα, Ήττα μου, αθάνατο θάρρος μου,
Συ κι εγώ θα γελάμε μαζί, με την καταιγίδα,
Και θα σκάβουμε τάφους για κείνα όλα που πεθαίνουν μέσα μας,
Και θα στεκόμαστε αποφασιστικά στον ήλιο,
Και θα είμαστε επικίνδυνοι.

...στο μπλογκούλΗ με "Ήττα", από τον "Τρελό" του Χ. Γκιμπράν εκδ. μπουκουμάνης

O Tυμβωρύχος

...δεν ξέρω ακριβώς ...αλλά κοιτάω γενικώς έτσι μου μοιάζει η πόλη!...

...κι εγώ...ένας τυμβωρύχος;

Καταστρέφοντας το μοντέλο της εγωκεντρικής δραστηριότητας

Κ: Συζητούσαμε προχθές για το τέλος του χρόνου. Τόσο οι επιστήμονες μέσα από την έρευνα της ύλης όσο και οι αποκαλούμενοι "θρησκευόμενοι", προσπάθησαν ν' ανακαλύψουν - όχι μόνο λεκτικά - αν μπορεί να σταματήσει ο χρόνος. Το ερευνήσαμε κάμποσο αυτό και είπαμε ότι είναι δυνατόν, αλλά μόνο για κείνο το ανθρώπινο πλάσμα που θα ήθελε ν'ακούσει και ν' ανακαλύψει μέσα από την έμπνευση το τέλος του χρόνου. Γιατί η έμπνευση δεν είναι μνήμη. Η μνήμη είναι χρόνος, η μνήμη είναι εμπειρία, αποθηκευμένη γνώση μεσα στον εγκέφαλο κτλ. Όσο καιρό βρίσκεται αυτή σε λειτουργία δεν υπάρχει καμιά περίπτωση να έχουμε έμπνευση για οτιδήποτε. Ολική έμπνευση όχι μερική. Οι καλλιτέχνες, οι επιστήμονες, οι μουσικοί, όλοι αυτοί έχουν μερική μόνο έμπνευση και γι αυτό εξακολουθούν να παραμένουν δεμένοι στο χρόνο.
Είναι δυνατόν να έχουμε ολική έμπνευση, πράγμα που σημαίνει το τέλος του "εγώ";΄Επειδή το "εγώ" είναι συναρμολογημένο από τη σκέψη κι η σκέψη είναι χρόνος το "εγώ" είναι χρόνος. Μπορεί το "εγώ" - ο εαυτός μου, οι αντιστάσεις μου, οι πληγές μου, όλ' αυτά - μπορεί αυτό το "εγώ" να τελειώσει; Μόνο όταν αυτό τελειώνει υπάρχει ολική έμπνευση. Αυτό είναι εκείνο που βρήκαμε την προηγούμενη φορά. Κι εμβαθύναμε στο ερώτημα, αν είναι δυνατόν για ένα ανθρώπινο πλάσμα να τελειώσει ολοκληρωτικά με το σύνολο της δομής του "εγώ"; Είπαμε ναι και συνεχίσαμε γύρω απ' αυτό. Πολύ λίγοι άνθρωποι θα δέχονταν ν' ακούσουν κάτι τέτοιο αφού είναι ίσως αρκετά τρομακτικό, επειδή δημιουργείται το ερώτημα:" Αν το εγώ τελειώσει τι απομένει; Μόνο κενό; Σ' αυτό δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον". Αν όμως κανείς ερευνά χωρίς κανένα φόβο τιμωρίας ή προσδοκία ανταμοιβής για ό,τι κάνει, τότε υπάρχει κάτι. Είπαμε ότι αυτό το κάτι είναι ένα ολοκληρωτικό κενό που είναι ενέργεια και σιωπή. Αυτό, βέβαια, ακούγεται όμορφα, αλλά δεν έχει κανένα νόημα για ένα σοβαρό άνθρωπο που θέλει να πάει πέρα από τον εαυτό του, πέρα απ' όλα αυτά. Και προχωρήσαμε πιο πολύ ρωτώντας αν υπάρχει κάτι πέρα απ' όλ' αυτά; Και είπαμε ότι υπάρχει.
Μπομ: Η "πηγή".
Κ: Ναι, η "πηγή". Και το τελευταίο που είπαμε ήταν: Θα ήταν διατεθιμένοι οι άνθρωποι ν' ακούσουν όλα όσα συζητάμε; Μήπως η αρχή μιας τέτοιας έρευνας βρίσκεται στο ν' ακούς; Και σ' αυτό το σημείο νομίζω ότι σταματήσαμε , αν θυμάμαι καλά. Τα είχα ξεχάσει και γι' αυτό άρχισα μ' εκείνη την ερώτηση. Ας την αφήσουμε προς το παρόν. Λοιπόν: Θα παρατούσα, εγώ, ένα ανθρώπινο πλάσμα, την εγωκεντρική μου συμπεριφορά ολοκληρωτικά;Τι θα μ' έκανε να φύγω μακριά απ' αυτή; Τι θα έκανε ένα ανθρώπινο πλάσμα να φύγει μακριά απ' αυτό τον καταστροφικό, εγωκεντρικό τρόπο δράσης; Αν φύγει εξαιτίας κάποιας ανταμοιβής ή κάποιας τιμωρίας, τότε και πάλι είναι αποτέλεσμα σκέψης, κινήτρου. Ας το απορρίψουμε, λοιπόν, αυτό. Οπότε τι θα έκανε τ' ανθρώπινα πλάσματα ν' απαρνηθούν - αν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη - την εγωκεντρική συμπεριφορά χωρίς την αίσθηση της ανταμοιβής; Να την απαρνηθούν ολοκληρωτικά δίχως κίνητρο; Βλέπετε, ο άνθρωπος έχει προσπαθήσει τα πάντα για να το πετύχει: νηστεία, αυτοβασανισμό με διάφορους τρόπους, απάρνηση του εαυτού του μέσω κάποιας πίστης ή απόρριψη του εαυτού του με την ταύτισή του με κάτι μεγαλύτερο. Όλοι οι "θρησκευόμενοι" άνθρωποι έχουν προσπαθήσει, αλλά το "εγώ" είναι πάντα εκεί.

Κρισναμούρτι,"Το τέλος του χρόνου" συζητήσεις με τον Δρ Ντ. Μπομ, εκδ. καστανιώτη

Αξέχαστη Εκδρομή

...αυτά που θέλω να σου πω δεν τα θυμάσαι...κλείνεις τα μάτια, μα το ξέρω δεν κοιμάσαι!

μπορεί να γίνει η ζωή μας αληθινή, αξέχαστη εκδρομή;

Na maste mazi